 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
Сяргей Законнiкаў |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
*
* * |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Гусi апошнiя, стомленым клiнам Неба ўзаралi, самотна крычаць... Мне, як заўжды, у такую хвiлiну Хочацца разам з табой памаўчаць. |
|
|
|
|
Хочацца тут -- у бары азалелым, Дзе вымятаюць лiсцё скразнякi, сесцi цiшком на пяньку абымшэлым I прытулiцца -- шчакой да шчакi. |
|
|
|
|
Гусi крычаць, бо прыйшло развiтанне, Дзець прадзецца кудзеля зiмы. Крыл калыханне, як наша дыханне, Наша дыханне, як крыл калыханне.. . Вырай праз вечнаць... I ў выраi -- мы. |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
да вокладкi |  |
да зместу |  |
Вясло |  |
|
|
|
|
|
|
|
4
+ 4 + 4. Svenska Institutet, 1999. |
|
|
|
|
|
|
|
|