Сяргей Законнiкаў

*  *  *

Мы сцежкай дзён сваiх Зайшлi ў жыццё далёка, Але шукае слых, Але пiльнуе вока Скрозь дождж, iмжу i снег Свiтальны дар вытокаў:

Маленства росны смех, Адкрыццi першых крокаў. Вунь хата ўскрай сяла Раскрыла аканiцы, I мама падышла З вядзерцам да крынiцы. Ты б кiнуўся туды, Каб сцiшыцца ў паклоне, Папiць жывой вады З прасвечаных далоняў. Ды тыя днi сплылi За далягляд, як востраў.

Спрадвеку на зямлi Жыць i любiць няпроста. На плечы цiсне час, Бязлiтасны, трывожны. Ён не шкадуе нас, У iм згарае кожны. Сцякае лiсця медзь У плынь настылых водаў... I трэба зразумець, Што гэта -- назаўсёды.

да вокладкi

да зместу

Мамiна хустка

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.