Алесь Разанаў

Здарэннi

З неба на мяне падаюць вогненныя жарыны, манеты старажытных княстваў, жабы i рыбiны, рознакаляровыя камянi, зямля пад маiмi нагамi перакiдваецца то ў багну, то ў пясчаную пустэльню, то ў могiлкi дыназаўраў,

а калi мы праходзiм паўз вёскi, то на платы ўскокваюць галасiстыя пеўнi, а з-пад платоў да мяне сiгаюць куслiвыя сабакi i гусакi.

Здараецца, я смяюся ад захаплення, здараецца, плачу ад болю i крыўды. Але ззаду за мною неадступна рухаюцца два мае пастухi -- манекены, якiя бароняць мяне ад незлiчоных неспадзяванак.

-- Мы можам памяняцца месцамi, -- прапануюць мне манекены, -- i тады нiчога не будзе здарацца.

Я адмаўляюся.

Я па-ранейшаму ўсё сустракаю першы, i па-ранейшаму свет размаўляе са мною на мове здарэнняў.

да вокладкi

да зместу

Аесь Разанаў

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.