 |
|
Я
абяцала перадаць просьбу й пайшла пакiнуць запiску на мамiным стале. Па
iм былi раскiданыя газеты й тэлефонныя кнiгi. Я выцягнула са стосу лiстоў
паперы. У нашым летнiм дамку тварыўся такi ж беспарадак, як i ў гарадзкой
кватэры. Я пашукала мейсца, дзе запiска адразу кiнецца iм у вочы. Прыўзняла
падсцiлку на стале. Не ведаю чаму, быццам упэўненая што ўнiзе штосьцi
ляжыць.
Там ляжаў лiст, адпраўлены на мiнулым тыднi з Сан-Себасцяна. Лiст быў
напiсаны ад рукi на некалькiх старонках i адрасаваны маме. Незразумела
чаму я пачала чытаць яго.
Гэта было мiлоснае пасланне. Яно выказвала мацнейшую журбу. Ад першага
да апошнягаслова яно было прысвечана маме, яе зумеўнаму твару, яе целу,
яе голасу.
Мужчына глыбока пакутваў без яе. Ён кахаў яе й хацеў жыць побач, кожная
хвiлiна без яе была хвiлiнай тугi й смутку, страчанай часцiнаю цыцця.
Ён дрыжэў ад смагнасцi, ад жарсцi да яе.
Помню, як я стаяла з лiстом у руцэ й глядзела на бацькоў, што сядзелi
ў садзе. Яны здавалiся цалкам несумятлiвымi. Я бачыла мамiн пучок да сiнiзны
чорных валасоў ды татаву блiскучую лысiну.
Магчыма, калi б я была на пару гадоў маладзейшая, маё поле зроку раздваiлася
б. Гледзячы на iх цяпер, я адчула адно хваравiтае вызваленне. Усё на свеце
выглядае iначай, чым ёсць на самой справе, нават за самымi моцнымi сценамi
няма поўнага адзiнства, адтуль таксама йдуць падземныя хады.
Можа быць, у гэтым i заключаецца багацце жыцця. |
|
|
