Силла Науман

Багацце жыцця

*  *  *

Люсi хутка крочыла наперадзе. Шапацеў мокры пясок. Караскаючыся па разгарэтых вострых камянях, мы перавалiлi праз скалы й апынулiся з другога боку на суседнiм пляжы.

Крыху далей перад намi ўзнiк дом, што будаваўся проста спасярод пляжа. Мы накiравалiся да яго. Бетоннае збудаванне не было пафарбаванае, яшчэ не ўстаўлены рамы. Мы падыйшлi блiжэй i зазiрнулi на кухню. На абедзеным стале грудзiлiся нямытыя талеркi ўперамешку з прыборамi й iльнянымi сурвэткамi. Побач паднос, застаўлены келiхамi й графiнамi. У самым канцы стала пляцёная хлебнiца. Людзей не было вiдаць, у бязрамным вакне гуляў шторай вецер, пазвоньваючы ейнымi металiчнымi колцамi.

Я павярнулася да мора. Люсi, даланёю засланiўшы вочы ад сонца, павярнулася туды ж. Мы ўбачылi жанчыну, якая выходзiла з вады. Няйначай яна заплыла дужа далёка, бо раней мы яе не заўважалi. Жанчына была ў чорным купальнiку. Яна йшла павольна, апусцiўшы адну руку ў мора, як бы доўжачы асалоду ад дотыку вады да пальцаў. Цiкава, цi цёплая тут вада, падумала я, цi добра тут купацца... Мне раптам шалёна захацелася панурыцца: скiнуць з сябе вопратку дый махануць у мора, каб змыць пачуццё нiякаватасцi, што цiснула на нас. Жанчына ўзняла руку ў памахала нам. Мы памахалi ёй у адказ i тым не меней паспявалiся прэч. Прэч ад круглага дома, прэч ад берага, угору па вузкай дарозе, што вiлася ўздоўж мора.

Асфальт гэтак нагрэўся, што ягоная гарачыня прабiвалася праз падэшвы басаножак. Мы мiнулi тэнiсны корт, на якiм гулялi два падстарыя мужчыны. На мейсцы суддзi сядзела навязаная аўчарка. Ейны павадок саскрэбваў iржаўчыну з рыжа-рудое агароджы. Сабака дрыжэў усiм целам, у пашчы ад цяжкога дыхання баўтаўся язык. Вочы сачылi за гульнёй як на адным, так i на другiм боку пляцоўкi. Iншы раз хтосьцi з гульцоў выпускаў мяч. Сабака кожны раз лiчыў, што зможа злавiць яго, ды iрваўся следам. Павадок рэзка нацягваўся, шыя тузалася. З агароджы сыпалася iржаўчына. Унурыўшы галаву, сабака пыхтаў ды пачынаў безнадзейна скуголiць. Язык вывалiваўся з роту. Седзева шторазу ссоўвалася на колькi сантыметраў убок. Мора йшло следам за намi. Адтуль накочвалася ноч... Калi я адвярнулася, мне падалося, быццам нашая беласнежная гасцiнiца, што маячыла праз сiнiя прыцемкi, узбягае па строкiм схiле. Вокны ў чырвоных рамах зеўрылi чорнымi дзiркамi.

да вокладкi

да зместу

урывак 1

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.