Кристофер Леандоер

*  *  *

Мая смерць была самотнай вандроўкай праз аграмадзiстыя залi. Я нiкога не бачыў -- я пакутаваў ад святла -- мяне падымала ўгору -- ўвесь час угору, але прызямлiўся я ўсё ж пад зямлёй глыбока. Мая смерць была самотнiцаю. А твая?

Я тут толькi праездам, кароткi вiзiт спамiж дзвюма станцыямi. Я сарваў лiсцiнку там наверсе, восеньскую лiсцiнку, круцiў яе ў руцэ, калi цягнiк стаяў i думаў пра цябе. Гэта ўсё. Я помню... але не хачу помнiць. Лепей скажы, хто я, скажы, кiм я павiнен быць. Скажы мне, куды я еду. Я помню... але не хачу помнiць. Мой сын, ты кароль нуля. Яна паварочваецца. Яна пачынае йсцi назад, знiкае ў праходзе,

i ты бяжыш, распасцершы рукi, ты няволiш яе ў свае абдымкi -- Але ўсё, на што натыкаюцца твае рукi -- цеплаватая шыба вакна, след iнею твайго ўласнага дыхання. Ты зноўку замкнёны, ў вiдушчых вачах, у дрогкiм вагоне, белым хрыпеннi галасоў дынамiкаў. Дзверы расчыняюцца й зачыняюцца. З лiсцiнкаю, расцёртаю ў пыл, i павекамi, ўзарванымi знутры, ты мiнаеш турнiкет i зноў уступаеш у лета й дзень: У канцы кожнага святла ёсць тунэль.

да вокладкi

да зместу

Ты размаўляла...

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.