Кристофер Леандоер

*  *  *

Ты размаўляла па-шведску гэтак, як як гавораць на замежнае мове, таропка выпiхвала кожны поўны сказ, не паспяваючы скемiць, пра што гаварыла. I свабоду сваю ты набыла на бальнiчных насiлках, як самых малюпаткiх цяглiцаў цела даволi, каб неабмежавана панаваць над часам i прастораю: тых цяглiцаў, што кiруюць тваiмi павекамi.

Ты вандравала па сваiх уласных тунэлях, калi ўрачы прасвечвалi тваю таўстую кiшку, рэктаскапiя. Ты ведаеш, як проста там заблудзiць. Але твой жывот не ўтойвае нейкай змрочнае таямнiцы, бiлате ў вышэйшыя сферы. З цябе не лiецца зiхоцiстае святло. Ты бежанка, адзiная, што перажыла якуюсьцi буйную катастрофу, i ты ўсё яшчэ носiш iх на спiне, усё, чаго яны чакалi.

Ты кажаш, што жывеш уласным жыццём, хоць усе бачаць, як ты згiнаешся пад цяжарам тых, хто застаўся. I смерць ужо сфатаграфавала цябе, тут, унiзе маецца негатыў у архiве, якi чакае, калi стане праўдаю. Дзверы адчыняюцца й дзверы зачыняюцца. Ты паехала гэтак далёка, каб быць сустрэтаю тымi, каго ты пакiнула. Ты паехала гэтак далёка па гэтых тунэлях. Ты можаш дастацца проста да iх, можаш выбавiцца ў вакно -- там блукаюць iхныя целы, празрыстыя. Яны акаляюць цябе ды намагаюцца марна намацаць тваю куртку, размахваючы кожны сваёй уласнай гiсторыяй, нiколi не распавяданай, кожны сваёю смерцю. Ты чуеш блiжэй iхныя галасы тут, у халераваннi вялiкай вады над тваёй галавою, ты адчуваеш цiскат -- ты патонула?

да вокладкi

да зместу

На зямлi цяпер...

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.