Кенэт Клемэц

*  *  *

ты бачыш як людзi адно аднаго ядуць ядуць з прагавiтай паныласцю з роспачным захапленнем з драпежнай прыязнасцю а ўсё роўна не здавальняецца голад

прыходiць вечар (заўсёды хоць нейкая але ўцеха) вяртаешся ў свой пакой каб яшчэ раз даверыцца спробе скласцi верш якi ўводзiць у верш i выводзiць з яго i становiцца целам i сэнсам ды ўжо там, у той думцы ты ўсё сапсаваў, урэшце ты апынаешся на балконе

у аранжавым пластыкавым крэсле пад сiнiм як у Ўолта Дыснея небам п’еш цёплы гарэнлiвы ром слухаеш спевы цыкадаў на сёння апошняе клiканне да малiтвы чакаючы калi стома гэтак знясiлiць што ты заснеш а калi ўсё ацiхне, тады: прыглушанае шапаценне вогнiшча мозгу, агменя мозгу сярод абыякавых, ваблiва прахалодных гасцiнiчных белых прасцiн

да вокладкi

да зместу

выкрадзеным...

4 + 4 + 4. Svenska Institutet, 1999.