Кенэт Клемэц |
| *
* * |
твая галава -- лiхтар з тонкаю, цвёрдаю абалонкай нехта, каго табе нестае згадка, здагадка, цень што адасобiўся ад астатнiх паставiў святлiстую свечку ў атвор твайго цеменi, пачакаў пакуль разгарэлася свечка полымем чыстым i роўным, паклаў руку на атвор, затулiў i назад падаўся цiшком асцярожна дужа |
| да вокладкi | да зместу | адкрыўся вачам... |
| 4
+ 4 + 4. Svenska Institutet, 1999. |