 |
|
Нуль, дружачка, ачко -- дваццаць адно, цi дальбог, акурат у яблычка! Памятаеш
падзенне прамацi? Па iронii лёсу, клiчуць мяне тут Евай ды некаторыя яшчэ
-- Арыяднай. Я й спакуснiца, i пуцяводная нiтка ў лабiрынце. У прыцемках
улада мая! Да крыжыка твайго прытулюся неад’емным кружочкам: цырк i царква
-- аднаго кораня словы, а што ў iх агульнага? Вядома ж, я.
Нуль, сонейка маё, пачатак без канца: ноч, ню, на; а сама па-за ўсiмi
iмёнамi -- самота. Разгортваецца папiрус, згортваецца папiрус... Толькi
таямнiца i застаецца, бо як жыць без яе?
А я -- змяя, усiм стварэнням стварэнне i верны вартаўнiк дрэваў у тваiм
садзе. Надышоў час пакаштаваць плод. Вока вылiчвае спелыя яблыкi ў густым
лiсцi. Але тое, шуканае, высока -- варта прынесцi драбiны. Чаго прагнеш:
божай ласкi цi ведаў?
Пакутуеш перад выбарам, але я не падкажу! Павер змяi, не ведаю: нават
калi хаваю ключы ад брамы, гэта яшчэ не значыць, што магу ўвайсцi ў двор.
Твой шлях -- твой час. Хiба што благаславiць цябе магу, накрэслiць мапу,
талiсманам запаўзцi ў тваю кiшэнь, падсцёбваць пугай тваё ўяўленне ды
вiцца ў чаканнi цябе. Незайздросная доля! Але ж ведаю, што раблю.
Скруцiўшыся ў колка, падрэмваючы на зялёным узгорку, буду чакаць. У цiхiм
смутку i спакойнай радасцi я змяя, iероглiф Логаса. Той, хто бяжыць ад
мяне, напаткае мяне.
I таму мне добра. .
|
|
|
